பெரிய மரத்துக்குள் ஒரு கதவு

Read-aloud note

Lower your volume each paragraph so the story naturally slows the room.

Story

பெரிய மரத்துக்குள் ஒரு கதவு

மியா முதலில் பார்த்தாள்.

காட்டுக்குள் நடந்து போனார்கள் — மியா, லியோ, சாம், பிரியா, ஜேக். உலர்ந்த இலைகளை கால்களால் தள்ளிக்கொண்டு, மேலே பார்த்துக்கொண்டே போனார்கள். மரங்கள் எவ்வளவு உயரமாய் இருந்தன என்றால், அவற்றின் நுனி மேகத்துக்கு மறைந்து போயிருந்தது! லியோ ஒரு மரத்தை காட்டுவான். சாம் இன்னொன்றை காட்டுவான். பிரியா அதைவிட பெரியதை காட்டுவாள். எல்லாரும் சிரித்துக்கொண்டே, கழுத்தை நீட்டி மேலே பார்த்தார்கள், தொப்பிகள் கிட்டத்தட்ட கீழே விழுந்தே போச்சு!

அப்போது மியா நிறுத்தினாள்.

அவள் முன்னால் நின்றது ஒரு மரம். அவ்வளவு பெரியதாக, அவ்வளவு உருண்டையாக — ஐந்து பேரும் கை கோர்த்துக்கொண்டும் அதை சுற்றி வர முடியவில்லை! பட்டை கருஞ்சிவப்பாக, சுருக்கங்களோடு இருந்தது, மிகவும் பழைதான, மிகவும் அன்பான ஒன்றின் தோல் போல. பசுமையான பாசி மென்மையாக படர்ந்திருந்தது. அந்த மரத்தின் அடியில் — வீட்டில் வைப்பது போல — ஒரு சின்னக் கதவு இருந்தது. உருண்டையான பித்தளை கைப்பிடி. மூன்று சிறிய படிகள். பக்கத்தில் ஒரு சின்னஞ்சிறு ஜன்னல், உள்ளிலிருந்து தங்க வெளிச்சம் மினுமினுத்தது.

"தட்டுவோமா?" என்றாள் பிரியா.

எல்லாரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தார்கள். லியோ கையை நீட்டி தட்டினான். மூன்று முறை. தட். தட். தட்.

கதவு தானாகவே திறந்தது.

உள்ளே இருட்டே இல்லை. குறுகலே இல்லை. ஒரு மரத்துக்கு உள்ளே என்று தெரியவே தெரியாது! அது ஒரு மொத்த உலகம். மேல் மிக மிக உயரமாக இருந்தது, அங்கே வெள்ளை மேகங்கள் மெல்ல மிதந்தன. கீழே பசும்புல், மஞ்சள் பூக்கள், சலசலக்கும் ஒரு சிறு ஓடை. மரத்துக்குள்ளேயே சின்ன மரங்கள் — சிவப்பும் ஆரஞ்சும் இலைகளுடன். பறவைகள்! எத்தனை எத்தனை பறவைகள்! நீல நிறமானவை, கோட்டு கோட்டானவை, ஒரு பஞ்சுமிட்டாய் போல உருண்டையான ஒன்று, "ஹலோ," என்று கூவியது. ஹலோ. ஹலோ.

அவர்கள் புல்லில் நடந்தார்கள், காலடி சப்தம் மெல்லிசையாய்.

ஓடை ஓரத்தில் மான்கள் நின்றன, பெரிய பழுப்பு கண்களோடு. ஒரு பன்னிரண்டுக்கும் கீழே ஒரு பெரணியின் கீழ் இரண்டு முயல்கள் — மூக்கு துடிதுடி துடித்தது. மேலே கிளைகளில் ஏதோ பளிச்சிட்டது — ஒரு சின்ன ஆரஞ்சு நரி, அதன் வாலில் வெள்ளை நட்சத்திரங்கள் பகலிலும் மினுங்கின! சாம் ஆச்சரியப்பட்டான். பிரியா சிரித்தாள். ஜேக் நட்சத்திரங்களை எண்ண முயன்று ஏழில் நிறுத்தினான். நரி திரும்பிப் பார்த்து வாலை ஒரு முறை அசைத்தது, வணக்கம் சொல்வது போல.

அப்போது எல்லாரும் கவனித்தார்கள் — இங்குள்ள எல்லா உயிர்களும் அமைதியாக, ஏதோ ஒரு ஒலியை கேட்பது போல நின்றன. மியாவும் காதுகொடுத்தாள். கேட்டது — புல்வெளியின் நடுவிலிருந்து ஒரு மெல்லிய ரீங்காரம். எல்லாரும் அந்த ஒலியை தொடர்ந்தார்கள், மெல்ல மெல்ல நடந்தார்கள். ஒரு தேன்கூடு — பெரிய உருண்டையான நாற்காலி அளவு — ஒரு கிளையில் தொங்கியது, அம்பர் நிறமாய், தங்க வெளிச்சமாய், ஒரு தாலாட்டு போல ரீங்காரமிட்டது.

"இந்த இடத்தையே தூக்கப்படுத்துகிறது இது," மியா மெல்ல கிசுகிசுத்தாள்.

அப்போது தெரிந்தது — இந்த மரத்துக்குள்ளே ஒரே ஒரு விதி. மெல்லிய காலடி, மெல்லிய குரல். அப்படி இருந்தால் மட்டுமே இங்கே இருக்கலாம், எல்லாவற்றையும் காணலாம்.

அப்படியே இருந்தார்கள். மான்களை கடந்தார்கள், மெதுவாக. பஞ்சுப் பறவைக்கு மெல்ல கை அசைத்தார்கள். ஓடை ஓரத்தில் உட்கார்ந்தார்கள் — ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி ஜேக்கின் முழங்காலில் வந்து உட்கார்ந்தது, அவன் சிறிதும் அசையாமல் இருந்தான். ஓடை சலசலத்தது. தேனீக்கள் ரீங்காரமிட்டன. நட்சத்திர வாலு நரி கிளையில் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டது.

நீண்ட நேரம் கழிந்தது. மியா எழுந்தாள். "வீட்டுக்கு போகணும். ஆனா திரும்பவும் வருவோம்," என்றாள்.

கதவை நோக்கி நடந்தார்கள், மூன்று படிகள் இறங்கி வெளியே வந்தார்கள். கதவு மெல்ல மூடிக்கொண்டது. தட். தட். தட். — தட்டிய சப்தம் போலவே, இப்போது உள்ளிலிருந்து, மரமே திரும்பி வணங்குவது போல.

லியோ மரத்தின் பட்டையை மேலே பார்த்தான். சாம் இரண்டு கைகளாலும் ஒருமுறை தட்டினான். பிரியா சொன்னாள், "அடுத்த முறை வருவோம்." ஜேக் நடு படியில் ஒரு சின்ன மஞ்சள் பூவை வைத்தான்.

பிறகு எல்லாரும் உலர் இலைகளை கால்களால் தள்ளிக்கொண்டு, சிரித்துக்கொண்டு, பேசிக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தார்கள். பின்னால் அந்த அமைதியான காட்டில், தேனீக்கள் இன்னும் தங்க நிற தாலாட்டு பாடிக்கொண்டிருந்தன.

Scenes

மேலே பாரு, இன்னும் மேலே!

மியாவும் நண்பர்களும் காட்டில் நடந்தார்கள் — உலர் இலைகளை உதைத்துக்கொண்டு, மரங்களை மேலே பார்த்துக்கொண்டே போனார்கள். மரங்கள் மேகத்துள் மறைந்திருந்தன. யாருடைய மரம் உயரம் என்று சண்டையிட்டு சிரித்தார்கள்.

அந்த சின்னக் கதவு

மியா திடீரென நிறுத்தினாள். அவள் முன்னால் ஒரு பிரம்மாண்டமான மரம் — ஐந்து பேரும் கை கோர்த்தும் சுற்றி வர முடியாத அளவு. அந்த பட்டையில், ஒரு சின்னக் கதவு, பித்தளை கைப்பிடியோடு, மூன்று படிகளோடு, உள்ளிருந்து தங்க வெளிச்சம் மினுங்க காத்திருந்தது.

உள்ளே ஒரு உலகம்!

கதவு தானாகவே திறந்தது. உள்ளே இருட்டே இல்லை — ஒரு பசும்புல் வெளி, மேலே மிதக்கும் வெள்ளை மேகங்கள், சலசலக்கும் ஓடை, மஞ்சள் பூக்கள். ஒரு பஞ்சுப் பறவை, "ஹலோ, ஹலோ" என்று கூவியது.

நட்சத்திர வாலு நரி

ஓடை ஓரத்தில் மான்கள் நின்றன. பெரணியின் கீழ் முயல்கள் மூக்கை துடிதுடிக்க வைத்தன. மேலே கிளைகளில் ஒரு சின்ன ஆரஞ்சு நரி பளிச்சிட்டது — அதன் வாலில் வெள்ளை நட்சத்திரங்கள் மினுங்கின. வாலை ஒரு முறை அசைத்தது — வணக்கம் சொல்வது போல.

மெல்ல மெல்ல இரு

புல்வெளியின் நடுவில் ஒரு தேன்கூடு தாலாட்டு போல ரீங்காரமிட்டது. மியா கிசுகிசுத்தாள், "இங்கே மெல்லிய காலடி, மெல்லிய குரல் வேண்டும்." எல்லாரும் அப்படியே மான்களை கடந்தார்கள், வண்ணத்துப்பூச்சியை அசைக்காமல் உட்கார்ந்தார்கள், நட்சத்திர நரி கிளையில் சுருண்டு படுத்தது.

அடுத்த முறை வருவோம்

நீண்ட நேரம் கழித்து, மியா சொன்னாள், "வீட்டுக்கு போகணும், ஆனா திரும்பவும் வருவோம்." வெளியே வந்தார்கள். கதவு மெல்ல மூடிக்கொண்டது — தட், தட், தட் — மரமே வணங்குவது போல. ஜேக் நடு படியில் ஒரு சின்ன மஞ்சள் பூவை வைத்தான். பிறகு எல்லாரும் வீட்டை நோக்கி நடந்தார்கள், பின்னால் தேனீக்கள் இன்னும் பாடிக்கொண்டிருந்தன.