Iloவும் மறையும் தீவுகளும்

Iloவும் மறையும் தீவுகளும்

Iloவும் மறையும் தீவுகளும்

அழகான ஒரு பிரிவை மறக்காமல் வைத்துக்கொள்ள முயன்ற ஒவ்வொரு குழந்தைக்காகவும்.

உள்ளே என்ன இருக்கு?

சிரித்த துறைமுகம் மூச்சுவிட்ட மலை பத்தாயிரம் படிகள் பாடிய பவளப்பாறை நாட்களால் ஆன வரைபடம்

வெற்றுப் படப்புத்தகம் திறந்தது

விடியற்காலையில் Halyard துறைமுகம் தார், மீன், மழை என்று மணந்தது. Ilo, பாட்டியின் வெற்றுப் படப்புத்தகத்தை Brisk படகின் மேல் தூக்கி வைத்தாள். “வரைபடத்துக்கு கடற்கரை கோடு வேண்டும்!” என்று ஒரு வயதான வரைபடக்காரர் கூவினார். “ஆசைகள் வேண்டாம்!” துறைமேடை முழுக்கச் சிரித்தது. Iloவின் கன்னங்கள் சூடாயின. ஆனாலும் நீலக் கயிறால் புத்தகத்தைக் கட்டினாள். “நான் பார்க்கிறதைத் திரும்பக் கொண்டு வருவேன்,” என்றாள். Briskஐத் துறைமேடையிலிருந்து தள்ளினாள். ஒட்டுப்போட்ட சிவப்புப் பாய் காற்றில் படபடவென்று விரிந்தது. அவளை நிறுத்தும் அளவுக்குச் சிரிக்க யாராலும் முடியவில்லை.

திசைகாட்டி ‘கிட்டத்தட்ட’ எனக் காட்டியது

கடைசி மிதவைக்கு அப்பால், துறைமுகச் சத்தங்கள் மெல்ல மறைந்தன. கடற்பறவைகளின் கீச்சும், படகில் தண்ணீர் தட்டும் சத்தமும்தான் மீதம். Briskஇன் சுக்கானுக்கு அருகே இருந்த சிறிய பித்தளைத் திசைகாட்டியை Ilo திறந்தாள். சாதாரணத் திசைகாட்டி முள், கண்ணுக்குத் தெரியாத நூல் இழுப்பது போலக் காந்த வடக்கை நோக்கி நின்றுவிடும். ஆனால் பாட்டியின்து நின்றதே இல்லை. அது நடுங்கியது. பிறகு கடலும் வானமும் கலந்து போன வெள்ளி நிறப் பனிமூட்டத்தை நோக்கிச் சாய்ந்தது. “கிட்டத்தட்ட,” என்று Ilo மெதுவாகச் சொன்னாள். அந்த விசித்திரத் திசைக்கு பாட்டி வைத்த பெயர் அதுதான். இப்போது எங்கே இருக்கிறது என்பதல்ல; இன்னும் கொஞ்சத்தில் எங்கே வரப்போகிறது என்பதைக் காட்டும் திசை. Ilo பாயைப் பார்த்தாள். காற்று பின்னாலிருந்து தள்ளியது. திசைகாட்டி மறுபடியும் நடுங்கியது. அவள் சுக்கானை அந்தப் பனிமூட்டத்தை நோக்கித் திருப்பினாள். முன்னிருந்த வானவரம்பைச் சாம்பல் நிற மூடுபனி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விழுங்கியது.

தீவு மேலெழுந்தது

பனித்துளிகள் Iloவின் இமைகளில் ஒட்டின. காற்று நின்றதால் பாய் தளர்ந்தது. Brisk மெதுவாக நகர, Ilo துடுப்புகளைப் போட்டாள். அப்பொழுது கடல் வீங்கியது. சரசரவென விழும் நீருடன் ஒரு கருமையான மேடு மேலெழுந்தது. அதன்பின் இன்னும் பாறைகள் எழுந்தன—முதலில் திமிங்கலத்தின் முதுகுபோல, பிறகு சுவர்கள்போல, கடைசியில் Halyard கலங்கரை விளக்கைவிட உயரமான பாறைகள்போல. நனைந்த கல் அவ்வளவு பிரகாசமாக மின்னியது; Ilo கைப்பிடியை இறுகப் பற்றினாள். ஆனால் அந்தப் பாறைகளில் முகங்கள் தெரியவில்லை. ஒரு மின்னும் சுவரில், இங்கு இல்லாத வெயில் நிறைந்த சந்தை தெரிந்தது. இன்னொரு சுவரில், ஊதா மாலை வானத்துக்கு கீழே ஒரு குழந்தை கரையோரம் ஓடியது. அந்தப் பாறை, வேறெங்கோ நடந்த ஒளிரும் நாட்களை அப்படியே காட்டியது. தீவின் அடியில் Brisk ஒரு சிறிய கார்க்குத் துண்டுபோல் ஆடியது. “கண்ணாடித் தீவு,” என்று Ilo மூச்சுவிட்டாள். வரைபடத்தில் என்றும் பிடித்து வைக்க முடியாத ஒன்றை, கடைசியில் அவள் கண்டுபிடித்தாள்.

Iloவின் துணிச்சலான நாள்

Ilo, Briskஐ ஒரு பாறையில் கட்டிவிட்டு தீவில் கால் வைத்தாள். பாறை அவள் விரல்களுக்குக் குளிராகவும் ஈரமாகவும் உறுதியாகவும் இருந்தது. அதன் மின்னும் மேற்பரப்பு அசைந்தது. அதில் Iloவின் முகம் தெரியவில்லை. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒரு அறை தெரிந்தது. சின்ன Ilo, பாட்டியின் மேசை அருகே கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு நின்றாள். காணாமல் போகும் தீவுகளுக்காகப் பாட்டி வரைந்த வரைபடங்களை, கடுமையான வரைபடக்காரர்கள் கிண்டல் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். “அவை முட்டாள்தனமானவை இல்லை,” என்று அந்தச் சின்ன Ilo சொன்னாள். குரல் நடுங்கியது. “பாட்டி பார்த்ததை எழுதினார்கள்.” அந்தக் காட்சி முத்து ஒளிபோலக் கரைந்தது. Ilo விழுங்கினாள். பாட்டியின் வரைபடங்களைக் கிண்டலிலிருந்து அவள் காப்பாற்றவில்லை. பயமாக இருந்தபோதும் உண்மையை மட்டும் சொன்னாள். இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது. ஒரு வரைபடம் தீவை மையால் பிடித்துப் பூட்ட வேண்டியதில்லை. “நான் இங்கே இருந்தேன். இது நடந்தது. நன்றாகப் பார்,” என்று அது சொல்லலாம். அவள் வெற்றுப் படப்புத்தகத்தைத் திறந்தாள். மேலே, அடுத்தப் பாறையோரம் ஏதோ வெள்ளியாய் மின்னியது.

வானவரம்பில் ஒரு ஓடு

அந்த வெள்ளி மின்னலுக்கு அப்பால், உதயசூரியன் கடலில் இருந்து ஒரு கரிய மலையை உயர்த்தியது. Ilo, Briskஇன் செம்பட்டைப் பாயை இறுக்கினாள். மலையைச் சுற்றி நீரோட்டம் மெதுவாகப் பெரிய வட்டமிட்டது—வெளியே, பிறகு உள்ளே—தூங்கும் விலங்கு மூச்சுவிடுவது போல. “மலைகள் இப்படிச் செய்யாதே,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள். திசைகாட்டி முள் அதை நோக்கி நடுங்கியது. சுழலும் நீரிலிருந்து Briskஐத் தள்ளியே வைத்து, Ilo அதன் பின்னால் சென்றாள்.

ஆமைத் தீவு ஒரு கண்ணைத் திறந்தது

அது கல் மலை இல்லை. பாசியும் சின்னச் சிப்பி உயிரினங்களும் ஒட்டிய கரடுமுரடான ஓட்டின் சரிவில் Brisk மெதுவாக மோதியது. அந்தச் சின்ன உயிரினங்கள் தங்களுக்கே கடினமான வீடு கட்டிக்கொள்ளும். மேடு பள்ளங்களுக்கு இடையில் இறால்கள் துள்ளும் குட்டைக் குளங்கள் இருந்தன. அப்போது Ilo பக்கத்து நீர் உயர்ந்தது. Brisk-இன் பாயை விடப் பெரிய ஒரு கண், சுருக்கமான கனத்த இமையின் கீழே திறந்தது. Ilo மூச்சே விட மறந்தாள். அந்தத் தீவு ஒரு கடல் ஆமை! ரொம்ப ரொம்பப் பழமையானது; அதன் பெரிய ஓட்டின் மேல் ஒரு சின்னக் கரையே உருவாகியிருந்தது. மூச்சு வாங்க அது மேலே வந்திருந்தது. “மெதுவா, Brisk,” என்றாள் Ilo. Brisk ஒரு படகுதான் என்றாலும். அவள் பாயைத் தாழ்த்தினாள். காற்றின் தள்ளல் நின்றது. அமைதியான நீரோட்டம், அந்த ஆமையின் ஓட்டோடு சேர்த்து அவர்களை மெதுவாக அழைத்துச் சென்றது. ஆமை நீளமான, நிம்மதியான ஒரு மூச்சை இழுத்தது.

மூச்சை ஒரு கோட்டில் பிடிக்க முடியாது

நிலவொளியில் அலைகள் வெள்ளி போல மின்னின. பெரிய ஆமை மூச்சு வாங்கிவிட்டது. இப்போது அதன் ஓடு மெதுவாக, மெதுவாக அடர் நீலக் கடலுக்குள் இறங்கியது. Brisk-இன் விளக்கருகே Ilo அமர்ந்தாள். பாட்டியின் வெற்றுப் படப்புத்தகம் அவள் மடியில் இருந்தது. முதலில் ஓட்டின் வெளிக்கோட்டை வரைந்தாள். ஆனால் அது சரியாகத் தோன்றவில்லை. ஆமைத் தீவு அசையாதது போல இருந்தது. அவள் அடுத்தப் பக்கத்தைத் திருப்பினாள். வெளியே ஓடும் நீரோட்டத்துக்கு ஒரு வளைவு; உள்ளே இழுக்கும் நீரோட்டத்துக்கு இன்னொரு வளைவு. குட்டைக் குளங்களுக்கு புள்ளிகள் வைத்தாள். பெரிய கண்ணுக்குப் பக்கத்தில் Brisk-ஐ வரைந்தாள். தீவு விடைபெற்ற அந்த நேரத்துக்காக ஒரு சின்ன நிலவையும் சேர்த்தாள். கடைசி ஓட்டு மேடு நீருக்குள் மறைந்தது. ஈரமான பக்கத்தில் Ilo தன் உள்ளங்கையை வைத்தாள். “உன்னை நான் பிடித்து வைக்கலை,” என்றாள். “ஆனா உன்னைப் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தேன்.” முன்னால் திசைகாட்டி மீண்டும் வெள்ளியாய் மின்னியது.

மேகங்களில் சுழலும் படிக்கட்டு

ஆமைத் தீவைத் தாண்டியதும் வெள்ளித் திசைகாட்டி ஊசி ஒருமுறை சுற்றியது. பிறகு நேராக மேலே சுட்டியது. கடலிலிருந்து ஒரு படிக்கட்டு எழுந்தது. ஈரமான கல் படிகள் கருப்புப் பாறையைச் சுற்றிச் சுருண்டு, மேகத்துக்குள் மறைந்தன. கீழே நங்கூரத்தில் Brisk இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. “அலை திரும்பும்,” என்றாள் Ilo படகிடம். “நானும் என் கால்களைத் திருப்பி நடக்கணும்.” படப்புத்தகத்தைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு, அவள் கரையில் கால் வைத்தாள்.

பறவைகள் ஓய்வெடுக்கும் இடம்

படிகள் ஏறி ஏறி, கடல் வெள்ளை மேகங்களின் உருளும் தரைக்குக் கீழே மறைந்தது. அப்போது Ilo சிறகுச் சத்தம் கேட்டாள். சூடான கற்களில் ஆயிரக்கணக்கான பறவைகள் நெருக்கமாக ஓய்வெடுத்தன. சின்ன விழுங்குப் பறவைகள், கூர்மையான சிறகுள்ள கடற்பறவைகள், அகலச் சிறகுள்ள வாத்துகள். காலத்தோடு வீடு மாறிப் பறக்கும் பயணிகள் அவை. சில தலைகளைச் சிறகுக்குள் புதைத்தன. சில கல் பள்ளங்களில் தேங்கிய மழைநீரைக் குடித்தன. Ilo அசையாமல் குந்தியிருந்தாள். கீழே விழுந்த ஒரு இறகை எடுக்க அவள் கைகள் துடித்தன. ஆனாலும் அதை அங்கேயே விட்டாள். அதற்குப் பதிலாக ஓய்வெடுக்கும் முதுகுகளின் வளைவுகளை வரைந்தாள். பிறகு ஒரு வரி எழுதினாள்: *இந்தப் படிக்கட்டு, களைத்த சிறகுகள் நிறைந்த வானத்தைத் தாங்குகிறது.* ஒரு வாத்து கண்ணைத் திறந்தது. “நல்லா ஓய்வெடு,” என்று Ilo கிசுகிசுத்தாள். “நான் சத்தமே இல்லாம ஏறுறேன்.”

காணாமல் போன படி

இன்னும் உயரத்தில், படிக்கட்டு உடைந்திருந்தது. Brisk-இன் சின்னத் தளம் அளவுக்கு அகலமான இடைவெளி. கீழே வெற்றிடத்தில் மேகங்கள் சுழன்றன. தளர்ந்த கற்கள் கிளிக் கிளிக் என்று விழுந்து மறைந்தன. Ilo கயிற்றை அவிழ்த்தாள். ஒரு முனையில் முடிச்சுப் போட்டுத் தூரமாக வீசினாள். முடிச்சு உறுதியான கல் தூணைச் சுற்றி மாட்டிக்கொண்டது. “முதல்ல அளந்து பாரு,” என்று சொல்லிக்கொண்டு அவள் பலமாக இழுத்தாள். கயிறு உறுதியாக இருந்தது. மூன்று படிகள் பின்னால் சென்று, ஓடி, தாவினாள். அவள் காலணிகள் மறுபக்க விளிம்பைத் தொட்டன. ஒரு மூச்சு நேரம் மேகங்களுக்கு மேலே தொங்கினாள். பிறகு தன்னை இழுத்து மேலே ஏற்றிக்கொண்டாள்; நடுங்கிய சிரிப்பு வந்தது. படப்புத்தகத்தில் அந்த இடைவெளியை இருந்தபடியே வரைந்தாள். சுத்தமான ஒரு கோடு இல்லை. உயர்ந்த அலை நேரத்தில் ஆபத்தான உடைந்த இடம். கவனமாக ஏறுபவர்களுக்கு உதவும் கயிறு. அவளுக்கு மேலே படிக்கட்டு இருட்டான ரீங்கார மேகத்துக்குள் சுருண்டது.

தாழ்ந்த அலையில் பவளக் கோபுரங்கள்

இருட்டாக ரீங்காரமிட்ட மேகத்தைத் தாண்டியதும், கடல் திடீரென நீலப்பச்சைக் கிண்ணம் போலத் திறந்தது. ரோஜா-தங்க நிறக் கோபுரங்களுக்கு நடுவே Brisk மிதந்தது. ஒவ்வொன்றிலும் குட்டிக் குட்டித் துளைகள் வரிசையாக இருந்தன. அலை வெகுதூரம் விலகி, பவளப் பாறைகள் வழியே நீர்க் கீற்றுகள் கொட்டின. ஹூஊஊ... ஹும்ம்ம்... ஹூஊஊ... Ilo நீலத் தடுப்புக் கம்பியைப் பிடித்தாள். “பாடும் தீவு!” என்று கிசுகிசுத்தாள். திசைகாட்டி ஒரு கணம் வெள்ளியாய் பளிச்சிட்டது. பிறகு இசையை நோக்கி நேராகச் சுட்டியது.

உடம்பில் உணர்ந்த இசை

Brisk-இன் நங்கூரக் கயிற்றை மென்மையான பவளப் பாறை முடிச்சில் கட்டிவிட்டு, Ilo ஈரப் பாறைமேல் ஏறினாள். உயிருள்ள பவளத்தைத் தொடவில்லை. அதற்கு பதிலாக, குழல் போன்ற ஓட்டைக்குப் மேலே ஒரு விரல் இடைவெளியில் உள்ளங்கையை வைத்தாள். ஆழமான ஒரு ஒலி நீருக்குள் நடுங்கியது. குமிழ்கள் அவள் தோலைத் தொட்டுத் துடித்தன. இடப்பக்கம் இன்னும் குறுகலான நீர்வழி இருந்தது. அதில் உயரமான ஒலி வந்தது. அலை உள்ளே நுழையும்போது, பாறையின் குறுகிய தொண்டை வழியே நீர் அழுந்திப் பாய்ந்தது. வெவ்வேறு பாட்டில்களில் காற்று ஊதினால் வெவ்வேறு ஓசை வருமல்லவா, அதுபோல. “எந்த நீர்வழி எங்கே இருக்குன்னு இந்த ஓசைகளே சொல்றது,” என்றாள் Ilo. அவள் படப்புத்தகத்தைத் திறந்தாள். முதலில் கடற்கோடு இல்லை. நீரின் சுழல்கள், கோபுர வடிவங்கள், ஒலிகளின் வரிசை—அவற்றை வரைந்தாள். ஒவ்வோர் அலையிலும் பவளப் பாறை மாறும். ஆனாலும் கவனமாய் கேட்பவர்களுக்கு அதன் பாடல் வழிகாட்டும்.

மழையில் வெற்றுப் பக்கங்கள்

அன்று இரவு, பலத்த காற்றோடு அலை திரும்பி வந்தது. Brisk மேலே எழுந்தது, கீழே விழுந்தது, மறுபடி எழுந்தது. Ilo பாயின் ஒரு பகுதியை இறக்கிக் கட்டினாள். காற்று சின்னப் படகை ரொம்பத் தள்ளக் கூடாதே. பிறகு மழைத் துளிகள் தளத்தில் படபடவென்று விழுந்தன. திசைகாட்டி பக்கத்தில் அவள் படப்புத்தகம் திறந்திருந்தது. ஒரு குளிர்ந்த துளி பத்தானது. வரைந்த பறவைகள் மங்கின. ஆமைத் தீவின் கவனமான தாளம் சாம்பல் குட்டையில் கரைந்தது. பவளப் பாறையின் சுழல் இசை வரைபடமும் அழியத் தொடங்கியது. புத்தகத்தை கடல் பச்சை மேலாடைக்குள் தள்ளிவிட்டு, Ilo சுக்கானருகே குந்தினாள். “அவங்க சொன்னது சரியோ?” என்று மழையிடம் கேட்டாள். “கதைகள் உண்மையான வரைபடங்கள் இல்லையோ?” மின்னல் மின்னியது. அருகில் இல்லை; ஆனால் பவளப் பாறையை நோக்கித் துடிக்கும் திசைகாட்டி ஊசி தெரியும் அளவு பிரகாசமாக இருந்தது. அலைகளுக்கு அப்பால் எங்கிருந்தோ ஒரு ஆழமான, நிலையான ஒலி வந்தது. ஹூஊஊ... மழையில் நனைந்த பக்கங்களை Ilo பார்த்தாள். பிறகு தலை நிமிர்ந்தாள்.

பாட்டியின் கடைசிப் பக்கம்

விடியல் வந்தது. ஈரமான பவளப்பாறை முதலில் இளஞ்சிவப்பாய், பிறகு வெள்ளியாய் மின்னியது. Brisk-இன் நீலக் கைப்பிடிக்கு அப்பால், பாடும் பவளப்பாறை ஏறும் அலைக்குள் மெதுவாக மறைந்தது. அதன் ஆழமான ஓசையும் மெல்ல மெல்லக் குறைந்தது. Ilo அட்லஸின் கடைசி உலர்ந்த பக்கத்தைத் திறந்தாள். உப்பால் விறைத்த நூலுக்குப் பின்னால், கட்டில் ஒரு மடித்த குறிப்பு காத்திருந்தது. அது பாட்டியின் கையெழுத்து. “சில இடங்களை நம்மால் வைத்துக்கொள்ள முடியாது,” என்று Ilo வாசித்தாள். “அவற்றை உண்மையாய் பார்த்துவா. அந்த நாளை அன்பாக மனதில் சுமந்துகொள்.” ஒரு கணம், கடற்படை நீலச் சால்வையில் பாட்டி புன்னகைப்பது Ilo-க்குத் தெரிந்தது. இதெல்லாம் அவருக்குத் தொடக்கத்திலேயே தெரிந்ததுபோல. வெற்றுப் பக்கங்கள் இப்போது கெட்டுப்போனவைபோல் தெரியவில்லை. உண்மைக் கதைகளுக்காகக் காத்திருப்பவைபோல் தெரிந்தன.

மை, உப்பு, இறகு, பாடல்

திசைகாட்டிக்கு அருகே அசையாத ஒரு மூலையில் Ilo மைக்குப்பியை வைத்தாள். பிறகு எழுதத் தொடங்கினாள். கண்ணாடித் தீவுக்காக, தன் பயத்தை நேருக்கு நேர் பார்க்க வைத்த வெள்ளி மின்னலை வரைந்தாள். ஆமைத் தீவுக்காக, நீண்ட மூச்சுக் கோடு ஒன்று: மேலே, சின்ன இடைவெளி, கீழே. ஓட்டுடன் கூடிய அந்தப் பெரிய பயணி மேலே வந்து கீழே சென்றதுபோல. படித் தீவுக்கு செங்குத்தான கோடுகள், காற்றில் வளைந்த புல், சரிசெய்த கயிறுப் பாலம் ஆகியவற்றை வரைந்தாள். அழுத்தி வைத்த ஒரு இறகு, ஓய்வெடுத்த பறவைகளை நினைவூட்டியது. கடைசியில் பவளப்பாறை. நீலப்பச்சை நீர்வழிகளைச் சுற்றி உப்புக் கறைகளைத் தட்டினாள். வேகமாக ஓடிய நீர் இசையாக்கிய பாதைகளையும் கோடிட்டாள். இப்போது எந்தத் தீவும் தட்டையாகப் பிடித்து வைக்கப்படவில்லை. ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஒரு கணம் இருந்தது: எது அசைந்தது, எது மாறியது, Ilo எதைக் கவனமாகப் பார்த்தாள் என்பதெல்லாம் இருந்தது.

Halyard பக்கங்களைப் புரட்டுகிறது

மாலையில் Brisk மெதுவாக Halyard துறைமுகக் கரையோரம் வந்து மோதியது. முதலில் அளவுகோல்களும் சுருட்டிய வரைபடங்களுமாக வரைபடக்காரர்கள் வந்தார்கள். விளக்கு ஒளிரும் மண்டபத்தில், வயதான மாலுமிகளுக்கு நடுவே குழந்தைகள் நெருங்கி நின்றார்கள். இந்த முறை யாரும் சிரிக்கவில்லை. Ilo தன் அட்லஸைத் திறந்தாள். வீட்டுக்கு எடுத்துவர முடியாத, தைரியமாக மட்டுமே எதிர்கொள்ள முடிந்த ஒரு கண்ணாடியைப் பற்றிச் சொன்னாள். ஆமைத் தீவின் பொறுமையான மூச்சைப் பற்றிச் சொன்னாள். படித் தீவின் கடினமான ஏற்றத்தையும், அலைக்கு ஏற்றபடி பாடல் மாறும் பவளப்பாறையையும் காட்டினாள். ஒரு வயதான மாலுமி அழுத்திவைத்த இறகை மிக மெதுவாகத் தொட்டார். “அப்படின்னா, அவை உண்மையாவே இருந்ததா?” என்று கேட்டார். “ஒரு நாள் அவை உண்மையாய் இருந்தன,” என்றாள் Ilo. “நான் அங்கே இருந்தேன்.” மண்டபம் அமைதியானது. வெறுமையான அமைதி இல்லை அது; கவனமாய் கேட்கும் அமைதி. பிறகு எல்லோரும் தாங்கள் ஒருமுறை பார்த்து மறைந்த இடங்களின் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். வீட்டில், பாட்டியின் அட்லஸ் இனி வெறுமையாக இல்லை. அது நாட்களால் நிறைந்திருந்தது.

ஆச்சரியத்தைச் சோதிப்போமா?

புதிய சொற்கள்

நாங்கள் பார்த்த இடம்

இந்தக் கதை முழுக்க முழுக்க கற்பனையிலிருந்து வந்தது. உனக்காகவே உருவானது.

முடிந்தது

Ilo, Brisk, அற்புதமான மறையும் தீவுகளே, போய்வருகிறோம்! சுற்றிலும் மின்னி மாறிக்கொண்டிருக்கும் அழகான விஷயங்களைக் கவனிக்க வேண்டும் என்று உன் அட்லஸ் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. நீ அடுத்து எந்தக் கணத்தை அன்பாக வரைந்து நினைவில் வைத்துக்கொள்வாய்?