Kaviயும் நிலவுப் பாடலும்

Kaviயும் நிலவுப் பாடலும்

Kaviயும் நிலவுப் பாடலும்

நிலவொளியில் ஒரு சின்ன ரகசியம் வைத்திருக்கும் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும்.

உள்ளே என்ன இருக்கு?

தோட்டத்தில் கேட்ட விசில் நட்சத்திரத் தண்டவாளப் பயணம் விடியலுக்கு முன் வந்த பாடல்

Kaviக்கு மட்டும் கேட்கிறது

வட்ட நிலா, விளக்கைப் போல, Kaviயின் தோட்டம் மேல் தொங்கியது. ரோஜாச் செடிகளுக்குப் பின்னாலிருந்து வெள்ளி விசில் ஒன்று மெதுவாக ஒலித்தது. ஜன்னல் அருகே Kavi அப்படியே நின்றுவிட்டான். கீழே நாற்காலிகள் நகர்ந்தன. கரண்டிகள் கிணுகிணுத்தன. பெரியவர்கள் குட்நைட் சொன்னார்கள். வேறு யாரும் மேலே பார்க்கவில்லை. மீண்டும் அந்த விசில் நிலவொளித் திரையைத் தாண்டி நுழைந்தது—ஊஊஊ!—அது தன்னைத்தான் அழைக்கிறது என்று Kaviக்குத் தெரிந்தது.

பாட்டியின் மறந்த மெட்டு

Kavi தன் செருப்போடு டப் டப் என்று கீழே ஓடினான். பாட்டி சமையலறைத் தொட்டியில் கடைசித் தேநீர்க் கோப்பையைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தார். அவர் பழைய நிலவுப் பாடலை மெதுவாக முணுமுணுத்தார். திடீரென்று அந்த மெட்டு நின்றுபோனது. “அடடா,” என்றார் பாட்டி. “ஆரம்பம் நினைவில் இருக்கு, Kavi. அடுத்த வரி எங்கோ ஓடிப்போச்சே!” சூடான நீர் சுழன்று ஓடுவதை Kavi பார்த்தான். பாட்டியின் சிரிப்பில் கொஞ்சம் தனிமை இருந்தது. வெளியே அந்த வெள்ளி விசில் மறுபடியும் கூவியது.

சட்டைப் பையில் ஒரு கண்ணாங்குழி

தன் அறைக்குத் திரும்பிய Kavi, கண்ணாங்குழிப் பெட்டியைத் திறந்தான். அங்கே இருந்தது அவனுடைய தெளிவான பச்சைக் கண்ணாங்குழி. அந்தக் கோடை முழுக்க எல்லா தோட்ட விளையாட்டிலும் அதுதான் ஜெயித்தது. அதை உள்ளங்கையில் உருட்டினான் Kavi. சின்னக் குளம் போல நிலவொளி அதற்குள் மின்னியது. “அந்த விசில் எங்கே போகுதுன்னு தெரியலை,” என்று கிசுகிசுத்தான். “ஆனா பாட்டியின் பாடல் திரும்ப வேண்டும்.” கண்ணாங்குழியைப் பத்திரமாகச் சட்டைப் பையில் வைத்தான். முழங்கால்கள் நடுங்கின. மனசோ தயாராக இருந்தது.

தானாகப் பிறக்கும் தண்டவாளங்கள்

Kavi மெதுவாகத் தோட்டத்துக்குள் நுழைந்தான். கடைசியில், உயரமான புல்களுக்கு நடுவே நீல ஒளி மினுமினுத்தது. வட்ட மூக்குள்ள கறுப்பு எஞ்சின் ஒன்று அங்கே காத்திருந்தது. அது புசுப் புசுப் என்று சின்ன மேகங்களை விட்டது. பின்னால் அடர்நீலப் பெட்டிகள் மின்னின. அவற்றின் ஜன்னல்கள் விளக்குகள் போல ஒளிர்ந்தன. Kavi பார்க்கப் பார்க்க, பளிச்சென்ற தண்டவாளங்கள் நிலத்தின் மேல் தைக்கப்பட்டன. ஒரு ஒளித் துண்டு, இன்னொரு ஒளித் துண்டு... மலைவரை நீண்டன. ரயில் குதூகலமாகப் பூஊ என்று ஊதியது. Kavi ஒரு சின்ன அடி முன்னே வைத்தான்.

டிக்! டிக்கெட் குத்தப்பட்டது

ரயில் பெட்டிக் கதவு மெதுவாக ஷூஉ என்று திறந்தது. உள்ளே, உயரமான நிலாப் பட்டாம்பூச்சி நடத்துநர் Kaviயை நோக்கிக் குனிந்தார். கடற்படை நீலத் தொப்பிக்குப் பின்னால் கிரீம் நிறச் சிறகுகள் மடிந்திருந்தன. ஒரு கையில் வெள்ளி டிக்கெட் குத்தி இருந்தது. “வாங்க!” என்றார் நடத்துநர். டிக்! என்று டிக்கெட் குத்தப்பட்டது. சிவப்புக் கழுத்துத்துணி போட்ட சின்னச் சாம்பல் முயல், மெத்தை இருக்கையின் பின்னால் இருந்து எட்டிப் பார்த்தது. சட்டைப் பையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு Kavi உள்ளே ஏறினான். “நிலா சந்தையில் நீ எதை மாற்றிக் கொடுக்க வந்திருக்கே?” என்று கேட்டார் நடத்துநர். Kavi தன் பச்சைக் கண்ணாங்குழியைப் பார்த்தான்.

ஷ்ஷ்-டக், ஷ்ஷ்-டக்

நிலா ரயில் தூங்கும் மலைகளைத் தாண்டி ஏறியது. ஷ்ஷ்-டக், ஷ்ஷ்-டக் என்று ஒளிரும் தண்டவாளம் பாடியது. Kavi தன் பச்சைக் கண்ணாடிக் கோலியைப் பையில் இறுக்கிப் பிடித்தான். கீழே அவன் வீடு சின்னஞ்சிறு வெதுவெதுப்பான சதுரமாகத் தெரிந்தது. வயிற்றுக்குள் படபடப்பு. கண்களோ பெரிய பெரியதாகின. பயமும் வியப்பும் அவனுள் கைகோர்த்துக் கொண்டிருந்தன. “பாட்டியின் பாட்டு,” Kavi கிசுகிசுத்தான். “அதைத் தேடி வர்றேன்.”

அமைதி வண்டியின் பயணிகள்

அமைதி வண்டிக்குள் யாரும் உரக்கப் பேசவில்லை. சின்ன சாம்பல் முயல், சத்தமில்லா கிக்கிச் சிரிப்புகள் நிறைந்த ஜாடியை அணைத்திருந்தது. மேகக் குழந்தை, மின்மினிப் பூச்சிபோல் ஒளிரும் சின்ன நம்பிக்கையைத் தன் கைகளில் தாங்கியது. இருக்கைக்குக் கீழே நரியைப் போன்ற நிழல், கிழிந்த தன் வாலை ஒளித்துக் கொண்டது. “நீங்க என்ன கொண்டு போறீங்க?” என்று Kavi கேட்டான். “தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய ஒன்று,” என்றது முயல். Kavi தன் கோலியை இறுக்கினான். அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

நிலா நெருங்கி வந்தது

முதலில், சன்னலில் நிலா ஒரு நாணயம் போலத் தெரிந்தது. பிறகு அது பாட்டியின் பெரிய சூப் கிண்ணத்தைவிடப் பெரிதானது. அவர்களது தோட்டம் முழுவதையும்விடப் பெரிது! அதன் மலைகளில் வெளிர் தூசி படிந்திருந்தது. முகத்தில் வட்ட வட்டக் குழிகள் இருந்தன. “அவை பள்ளங்கள்,” என்றார் நடத்துநர். “ரொம்ப காலத்துக்கு முன் விண்வெளிப் பாறைகள் நிலாவில் மோதின.” Kavi இரண்டு கைகளையும் கண்ணாடியில் பதித்தான். ரயிலுக்குப் பின்னால், நீலப் பச்சையாகப் பூமி மின்னியது. படுக்கை நேரக் கதைக்குள் அடங்கிவிடும் அளவுக்கு அது சின்னதாக இருந்தது.

பிறை நிலாவில் விளக்குகள்

மெதுவான புஸ் என்ற ஒலியுடன் நிலா ரயில் நின்றது. Kavi வெளிர் நிற, மென்மையான தூசி நிலத்தில் இறங்கினான். அவன் செருப்புகள் பின்னால் சின்னச் சின்ன அடையாளங்களை விட்டன. முன்னால், நள்ளிரவில் பிறந்தநாள் கேக் போலப் பிரகாசித்தது நிலா சந்தை. பிறை வடிவில் விளக்குக் கடைகள் வளைந்திருந்தன. புட்டிகளில் அடைத்த எதிரொலிகள், மடித்த கனவுகள், பறந்ததை நினைவில் வைத்திருக்கும் இறகுகள்—இவற்றைப் பற்றி வியாபாரிகள் கிசுகிசுத்தார்கள். Kavi எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்தான். பிறகு, தான் ஏன் வந்தான் என்று நினைவுக்கு வந்தது.

பணத்தால் வாங்க முடியாதவை

வெள்ளி நிழல்களை விற்கும் கடையை Kavi கடந்தான். அவை கால்களே இல்லாமல் ஆடின. தூங்கும் தலைகளைச் சுற்றிக்கொள்ளும் துப்பட்டா போன்ற கனவுகளையும் பார்த்தான். ஒரு கரண்டி கோடை மழை! தனிமையில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டும் ஒலிக்கும் மணி! அவன் கண்ணில் பட்டன. ஒரு கணம், எல்லாமே வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் அவன் கை பைக்குள் இருந்த கோலியை விடவில்லை. “எனக்கு பாட்டியின் தொலைந்த பாட்டு வேண்டும்,” என்று தனக்குத்தானே சொன்னான். ஒளிரும் கடைகளுக்கு அப்பால், தூரத்திலிருந்து ஒரு மெதுவான பாடல் முனகியது.

தொலைந்த பாடல்களின் கடை

சந்தையின் மிக அமைதியான மூலையில், நிலாச் சிப்பிகளால் ஆன ஒரு கடையை Kavi கண்டான். முத்து போல மின்னும் சிப்பிகள் அதன் மேற்கூரையில் தொங்கின. ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு தூங்கும் மெட்டு இருந்தது. மென்மையான நிலா வியாபாரி ஒரு சிப்பியை எடுத்துக் கேட்டார். “பாட்டியின் பாட்டு தொலைஞ்சிடுச்சு,” என்றான் Kavi. “அது இங்கே கிடைக்குமா?” அவனுடைய பச்சைக் கோலி பைக்குள் ஒளிர்வதுபோல் கனத்தது.

தைரியமானவற்றை அன்புக்காகத் தரலாம்

வியாபாரி ஒளிரும் சிப்பியைத் திறந்தார். அதிலிருந்து பாட்டியின் மெட்டு வெளியே வந்தது. வறுத்த ரொட்டிபோல் வெதுவெதுப்பாக, போர்வைபோல் மென்மையாக இருந்தது. Kavi அதை உடனே அறிந்துகொண்டான். அது அவன் காதுகளைச் சுற்றி, பாதுகாப்பாக அவன் இதயத்துக்குள் ஒளிந்துகொண்டது. அவன் கோலியை வியாபாரியின் உள்ளங்கையில் வைத்தான். அதன் மிருதுவான பச்சை மினுமினுப்பை அவன் மிஸ் செய்வான். ஆனால் பாட்டியின் பாட்டு அதைவிட முக்கியம். “நன்றி,” என்று நடுங்கும் சிரிப்போடு கிசுகிசுத்தான். வியாபாரி தலை வணங்கினார். “சூரியன் உதிக்குமுன் இதை வீட்டுக்குக் கொண்டு போ.”

இளஞ்சிவப்பு விடியலை முந்தி

நிலா ரயில் குதூகலமாகப் பூவூ என்று ஒலித்தது. பூமியின் விளிம்பில் முதல் இளஞ்சிவப்புக் கோடு தோன்றியதும் Kavi துள்ளி ஏறினான். “இறுக்கமாப் பிடிங்க!” என்று நிலாப் பூச்சி நடத்துநர் கூவினார். பித்தளைச் சக்கரங்கள் மின்னின. தூங்கும் மேகங்களையும் கண்சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களையும் தாண்டி, ரயில் நட்சத்திர ஒளிப் பாதையில் வேகமாகப் பாய்ந்தது. கடைசி நீல வண்டிக்குப் பின்னால், ஒளிரும் தண்டவாளங்கள் மழையில் கரையும் சுண்ணாம்புக் கோடு போல மறைந்தன. Kavi பாடலை நெஞ்சோடு அணைத்தான். அதில் ஒரு சின்னப் பகுதியை முணுமுணுத்தான். சிவப்புத் தாவணி போட்ட முயலும் சேர்ந்து முணுமுணுத்தது. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் பாட்டி அந்தப் பாடலைக் கேட்பார்.

காலைப் பாடல்

காலை வெயில் தேன் நிறத்தில் பாட்டியின் சமையலறைக்குள் விழுந்தது. அடுப்பருகே நின்று, சின்னச் சின்ன வட்டப் பணியாரங்களைத் திருப்பிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது பாட்டி மெதுவாக முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார். ஒரு சுரம். இன்னொரு சுரம். அடடா! மறந்துபோன அந்தப் பகுதியும் இனிமையாய் வந்தது. Kaviயின் கையிலிருந்த ரொட்டி கிட்டத்தட்ட கீழே விழுந்துவிட்டது. “பாட்டி, அதுதான் உங்க நிலாப் பாடல்!” என்று அவன் சிரித்தான். பாட்டியின் அம்பர் நிறக் கண்ணாடி மின்னியது. “அட, ஆமாமே!” என்றார். பணியாரங்கள் புசுபுசுவென்று வெந்தபடி இருக்க, அவர் முழுப் பாடலையும் பாடினார். Kaviயும் கூடவே முணுமுணுத்தான். அவன் பச்சைக் கோலி போய்விட்டது. ஆனால் அவன் ரகசியம் எந்தப் பொக்கிஷத்தையும் விடக் கதகதப்பாய் ஒளிர்ந்தது.

உன் வியப்பைப் பார்ப்போமா?

புதிய சொற்கள்

நாங்கள் பார்த்த இடம்

இந்தக் கதை முழுக்க முழுக்க கற்பனையிலிருந்து வந்தது. உனக்காகவே உருவாக்கப்பட்டது.

முடிந்தது

பிரியாவிடை, Kavi, பாட்டி, ஒளிரும் நிலா ரயில்! பாட்டியின் நிலாப் பாடல் சமையலறையில் எப்போதும் ஒளிரட்டும். அன்புக்காகவும் தைரியத்துக்காகவும் நீ அடுத்து எந்தப் பயணம் போவாய்?