Meera வரையும் மழை

Meera வரையும் மழை

Meera வரையும் மழை

தன் கைகளால் நம்பிக்கையை உருவாக்கிய எல்லாக் குழந்தைகளுக்காகவும்.

வானம் மூச்சை நிறுத்தியது

பல நாட்களாக வானம் வெறுமையாக, வெளிறிப் போயிருந்தது. Meera மெதுவாக ஊர்ச் சதுக்கத்தைக் கடந்தாள். அவள் செருப்பைச் சுற்றித் தூசி புஃப் புஃப் என்று எழுந்தது. வீடுகளுக்கு அப்பால் இருந்த வயல்களில், பழைய மண் குவளையின் கோடுகள் போலச் சின்னச் சின்ன விரிசல்கள் இருந்தன. “மழை எங்கே?” என்று யாரும் கேட்கவில்லை. ஆனால் எல்லாரும் வானத்தைப் பார்த்தார்கள். காற்றுகூட காத்திருப்பது போல் இருந்தது.

கிணற்றுக் கயிறு நீள்கிறது

கிணற்றருகே Ajji இரண்டு கைகளாலும் வாளியை இறக்கினாள். அது கீழே போனது—குளிர்ந்த கல் விளிம்பைக் கடந்து, பாசி படர்ந்த நிழல்களைக் கடந்து, ஆழமான இருளுக்குள். கயிறு லேசாக இழுத்தது. Ajji மெதுவாக, கவனமாக வாளியை மேலே இழுத்தாள். “தண்ணீர் இருக்கு,” என்றாள். “ஆனா ரொம்பக் கொஞ்சம்தான்.” Ajjiக்குப் பின்னால் தூசி படர்ந்த வயல்களை Meera பார்த்தாள். இந்த வாளியோடு ஒரு முழு மழைமேகமே மேலே வந்தால் எவ்வளவு நல்லிருக்கும் என்று நினைத்தாள்.

இன்று ஆட்டம் இல்லை

புளியமரத்தருகே, ஊர் மயில் ஒரு வலுவான கிளையில் நின்றது. வெயிலில் அதன் கழுத்து நீலமாக மின்னியது. ஆனால் அதன் நீண்ட வால் வெண்கலப் பச்சை நிறத்தில், மூடியபடியே அசையாமல் தொங்கியது. “ஆடலையா?” என்று Meera கேட்டாள். மயில் அவளைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டியது. காய்ந்த இலை ஒன்று அவள் செருப்பருகே சுழன்றபடி வந்தது. தெருவில் சளசளப்பும் இல்லை, மழையின் தாளமும் இல்லை, சந்தோஷக் கூச்சலும் இல்லை. Meera உதடுகளை இறுக்கிக் கொண்டாள். முதல் மழைத்துளியின் சத்தத்துக்காக ஊரே காத்திருந்தது.

ஒரு சின்ன நீலம்

Ajjiயின் முற்றத்தில், பழைய அலமாரிக்குக் கீழே Meera தேடினாள். அவள் விரல்களில் உடைந்த சின்ன வண்ணக் கிண்ணம் சிக்கியது. அதில் கொஞ்சம் பிரகாசமான நீல வண்ணம் இருந்தது. மயிலின் கழுத்தை விட நீலம். வானத்தை விடவும் நீலம்! வெற்றுச் சுவரின் முன்னால் அதை Meera தூக்கிப் பிடித்தாள். வெயிலால் சுவர் கதகதப்பாக இருந்தது. கதை வரக் காத்திருக்கும் பெரிய பக்கம் போலத் தெரிந்தது. “மழை இன்னும் வரலேன்னா,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள், “நான் அதை வரைஞ்சிடலாம்.” தூரிகை தேடி அவள் ஓடினாள்.

யானைகள் போல மேகங்கள்

உடைந்த சின்னக் கிண்ணத்தில் நீல வண்ணம் காத்திருந்தது. Meera தூரிகையை நனைத்து, எட்டிப் பார்த்து வரைந்தாள். Ajjiயின் வெற்றுச் சுவரில் பெரிய நீலச்சாம்பல் மேகங்கள் பரவின. கூரைகளுக்கு மேலே மெதுவாக நடக்கும் நட்பு யானைகள் போல அவை குவிந்தன. அவள் செருப்பைச் சுற்றித் தங்கத் தூசி சுழன்றது. ஆனால் மேலே, சுவர் மாறிக்கொண்டிருந்தது. இப்போதே கொஞ்சம் குளிர்ச்சியாகத் தெரிந்தது. “மழைக்குக் கொஞ்சம் இடம் கொடுங்க,” என்று Meera கிசுகிசுத்தாள். இன்னும் ஒரு பெரிய மேகத்தை வரைந்தாள்.

வெள்ளிக் கோடுகள், டிப் டிப்

அடுத்து Meera மழையை வரைந்தாள். ஈரமான நீலத்தின் வழியே அவள் தூரிகை வெள்ளிக் கோடுகளை இழுத்தது. சாய்ந்து, சாய்ந்து, சாய்ந்து—வரைந்த வானத்திலிருந்து அவை கீழே விரைந்தன. அவற்றுக்குக் கீழே சிவப்பு, மஞ்சள், இலைப் பச்சைக் குடைகள் பூத்தன. சுவரின் அடியில் ஒரு சின்ன ஆற்றை வரைந்தாள். அதில் மூன்று காகிதப் படகுகள் ஆடின. அவற்றின் கூரிய முனைகள் வீட்டை நோக்கின. Kiran அருகில் குனிந்து பார்த்தான். “அதோட சத்தம் எனக்குக் கிட்டத்தட்ட கேக்குது!” “டிப் டிப்,” என்றாள் Meera. வண்ணக் கிண்ணத்தில் தூரிகையைத் தட்டினாள். “இப்படித்தான்.”

ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் வண்ணங்கள்

Kiran ஒரு கிண்ணம் பச்சை வண்ணத்தோடு திரும்பி வந்தான். “பனை இலைகளுக்கு!” என்றான் அவன். அடுத்து Mrs. Lata வந்தார். மாலை வானம் போல ஆழ்ந்த கருநீல வண்ணம் அவரிடம் இருந்தது. வண்ணம் படிந்த விரல்களால் கிண்ணத்தை மெதுவாகப் பிடித்திருந்தார். Ajji மழைத் தெறிப்புகளுக்கு வெள்ளை வண்ணம் கொண்டு வந்தார். வாசல்களிலிருந்து அக்கம்பக்கத்தார் இளஞ்சிவப்பு, பழுப்பு, மின்னும் மீதிவண்ணங்கள் என எடுத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். சீக்கிரமே அந்த முற்றத்துச் சுவர் Meera-வின் ஆசை மட்டும் இல்லை. குட்டிக் குட்டி வண்ணக் கிண்ணங்கள் கைமாற, அது எல்லோருடைய ஆசையானது. “இங்கே இன்னும் கொஞ்சம் ஆறு!” என்று கூவினாள் Meera. ஒவ்வொரு வாசலும் பதில் சொன்னது போல இருந்தது.

மழை நிறைந்த தெரு

மதியத்துக்குள், Ajji-யின் முற்றத்தைத் தாண்டியும் ஓவிய மழை ஓடியது. கடைச் சுவர்களில் ஆறுகளாய் பாய்ந்தது. வரையப்பட்ட பனைகளை வளைத்தது. குழந்தைகள் துள்ளும் ஓவியக் குட்டைகளில் நிறைந்தது. உண்மையான தூசி தெறிக்காதபடி கவனமாகத் துள்ளினார்கள். Kiran மட்டும் ஒரு நீலக் குட்டையைத் தாண்டிக் குதித்தான். “என் கால்கள் நனையவே இல்லை!” என்றான். “அது ரொம்பச் சமத்தான மழை,” என்றாள் Meera. மயிலும் அருகில் வந்து நின்றது. அதன் நீண்ட தோகை இன்னும் மூடியே இருந்தது. அப்போது குளிர்ந்த காற்று தெருவில் சுர்ரென்று வந்தது. Meera-வின் பின்னலை அசைத்தது. வரையப்பட்ட படகின் ஓரத்தையும் தூக்கியது. எல்லோரும் வானத்தைப் பார்த்தார்கள்.

வானம் தாழ்ந்து பார்த்தது

குளிர்ந்த காற்று Meera-வின் ஓவியச் சுவரைத் தொட்டுத் தழுவியது. கூரைகளுக்கு மேலே உண்மையான மேகங்கள் கூடியிருந்தன. நீலச்சாம்பல் போர்வைகளை அடுக்கி வைத்தது போல, அவை கருப்பாகவும் கனமாகவும் இருந்தன. Meera தலையைப் பின்னால் சாய்த்து மேலே பார்த்தாள். அவளது பின்னல் கழுத்தில் கிச்சுக்கிச்சென்று உரசியது. “Ajji,” என்று கிசுகிசுத்தாள், “வானம் நம்மைப் பார்க்குது.”

ஒரு குண்டு மழைத்துளி

அப்போது—ப்ளாப்! ஒரு குண்டு மழைத்துளி, வரையப்பட்ட நீல மேகத்தின் மேல் விழுந்தது. சின்ன நீர்க்கிரீடம் போல அது தெறித்தது. இன்னொரு துளி Meera-வின் மூக்கில் டப் என்று விழுந்தது. அவள் கண் சிமிட்டினாள். அவள் செருப்பருகே உருவான குட்டையைவிட அவள் சிரிப்பு பெரிதானது. “வந்துடுச்சு,” என்றாள் அவள். தெரு முழுக்க எல்லோரும் கைகளை நீட்டினார்கள். அடுத்த மென்மையான டப் சத்தத்துக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

வானிலிருந்து பாடல் வந்தது

டப் டப் டப் என்பது ஆயிரம் கால்கள் தப்பட்டை அடிப்பது போல ஆனது. வானிலிருந்து மழை கொட்டியது. தகரக் கூரைகளில் தடதடத்தது. ஓட்டுக் கூரைகளின் ஓரங்களிலிருந்து சலசலவென்று வழிந்தது. தூசி நிறைந்த பள்ளங்கள் மின்னும் நீரால் நிரம்பின. Meera இரண்டு கைகளையும் மேலே தூக்கிச் சிரித்தாள். பக்கத்தில் Kiran சபாஷ் என்று குதித்து, சேற்றில் நட்சத்திரங்கள் போலத் தெறிக்கச் செய்தான். தாகமாயிருந்த வேப்பமரம் இலைகளைச் சிலிர்த்துக் குலுக்கியது. தெரு மண் நனைந்த நல்ல வாசனையால் நிரம்பியது. ஒவ்வொரு வாசலிலிருந்தும் ஆரவாரம், கிண்ணங்கள், வெறுங்கால் நடனங்கள்! கடைசியில் பருவமழை அவர்களைக் கண்டுபிடித்துவிட்டது.

ஓவியமும் ஆடியது

சுவரில் நீர் பளபளக்கும் வளைந்த கோடுகளாய் வழிந்தது. வரையப்பட்ட மழை கொஞ்சம் கரைந்தது. வேகமான ஆற்றில் பறக்கும் ரிப்பன்கள் போல, நீலமும் பச்சையும் சுழன்று கலந்தன. Meera ஆச்சரியத்தில் மூச்சை இழுத்தாள். பிறகு புன்னகைத்தாள். “இதுவும் ஆடுது!” அவள் பின்னால் மயில் தன் நீண்ட தோகையை ஒளிரும் விசிறி போல விரித்தது. ஊரார் கைதட்டி, மழையில் சுற்றிச் சுற்றி ஆடினார்கள். Meera, Ajji-யின் கையைப் பிடித்து தெருவுக்கு இழுத்தாள். வெள்ளிப் பச்சை வானத்தின் கீழே, எல்லோரும் சேர்ந்து வரைந்த பெரிய ஓவியத்தைச் சுற்றி அனைவரும் ஆடினார்கள். மேலே மழை இன்னும் பாடிக்கொண்டே இருந்தது.

உன் ஆச்சரியத்தைப் பார்ப்போமா?

புதிய சொற்கள்

நாங்கள் பார்த்த இடம்

இந்தக் கதை முழுக்க முழுக்க கற்பனையில் பிறந்தது. உனக்காகத்தான்!

முடிந்தது

பிரியாவிடை, Meera, Ajji, மழையில் ஆடிய அத்தனை அக்கம்பக்கத்தார்களே! மீண்டும் வெயில் வந்தால் Meera என்ன படம் வரைவாள் என்று நினைத்துப் பார். ஒருவேளை ஊரே சேர்ந்து இன்னொரு நிறம் பூசுமோ!